Нечакана парвецца жыцьцё... Больш ніколі яно не ўваскрэсьне.  

Колькі думак нязбытых бярэ да сябе падысподная цьма!  

Спатыкае іх вечны спакой. І ўсёроўна ім – вольна, ці цесна...  

Толькі той будзе жыць, не памрэ – у нябыт каму шляху няма.  

Не памрэ толькі той, хто аддаў усе сілы жыцьця для народу,  

Хто мінулае ўславіў красой, зазірнуў хто і ў прышлыя дні.  

Дар ягоны, убраны ў вянкі, шанавацьмуць нашчадкі заўсёды,  

Воды ўлеваў ня змыюць яго і ня спаляць пякельняў агні.