Глянь, дружа мой! – у вышыні  

Агні, бы ў дзіўнай казцы, йскрацца,  

І ў люстра морскай глыбіні  

Яны праз цемрадзь цямрыні,  

Зачараваныя, глядзяцца.  

Так скарбы вечнае красы –  

Ці скарб зямлі, ці творчай працы –  

На'т у найзмрочныя часы,  

Нібы вясёлкі паясы,  

Нязгасна й велічна сьвіцяцца.