За працай мастака я застаю,  

Ен ветла з пэнзлем у руцэ мяне страчае.  

Вось і пэйзаж, пачаты кагадзе, –  

Крыніца радасьці і высілкаў вымога.  

Зноў пэнзаль дакрануўся да яго –  

Тканіна ў фарбах ажывае на мальбэрце.  

І заварожваючы позірк, краявід  

У поўнай велічы зямной красы ўзьнікае.  

Здаецца, ўсёй істотай чую я  

Прыемны водыр дрэў і траў, і сьлічных кветак,  

Кранае сэрца ён, хвалюе кроў,  

П'яніць і кружыць галаву нябачным хмелем.  

Зь пяшчотай зыркай сонца праз вакно  

Глядзіць і промневы вянок кладзе на фарбы.  

Як самы багацейшы ў сьвеце чар,  

Пэйзаж ірдзіцца шмат-аздобнымі агнямі.