Няраз я чуў: «Зірні, якая прыгажосьць,  

Якая веліч хараства ўсяе прыроды!  

Зяленіва і мора... Ў небе – хмарак поўсьць.  

Пакінь тугу, жыві – будзь гаспадар, – ня госьць.  

Дзе бачыў, ці страчаў ты лепшыя выгоды?  

Раскошу й шыр такой вялікай асалоды?»  

А мне – далёкае у гэтых цудах штосьць.  

І хочацца сказаць: а я йшчэ багацей,  

Радзіму маю я, дзе неба йшчэ сіней,  

А гладзь усіх вазёр і рэчак, і крыніцаў  

За мора-акіян глыбей і прыгажэй;  

Гаі йшчэ зеляней, хмурынкі йшчэ бялей...  

Ніяк мне і нідзе на гэта не забыцца!