Здаецца, ўрэшце я знайшоў спакой,  

Хоць на кароткі час пакінуў горад.  

Забраўся ў цішу. Неба нада мной –  

Прытулак сонцу ўдзень, а ўночы – зорам;  

Салёны вецер ветліцца з травой,  

Гамоніць воддаль водгульнае мора.  

Скажы, хіба ў чароўнасьці такой  

Хто-небудзь можа бачыць сум і гора?  

А паспрабуй – і волю думкам дай:  

Міжволі ўспомніш звон бароў гульлівых,  

Найзалацейшы скарб на сьпелых нівах...  

Гляджу задуміліва на шызы небакрай, –  

Які-б я быў удзячны і шчасьлівы,  

Каб гэта быў мой сэрцу блізкі край!