Улетку хлапчуком бываў я часта ў полі...  

У час жніва падыхаць хараством  

Азалачонае зямным жыцьцём прыроды, –  

Найлепшае, найшчаснае багацьце.  

І бачыў – хвалявалася пад ветрам  

Зямлі і неба дар – ржаное мора.  

З канца ў канец раскочваліся хвалі,  

А плыў па іх, як вадаплаў, камбайн  

І хвалі аб яго свой голаў разьбівалі.  

Ня суджана было ім больш узьняцца, –  

Камбайн глытаў іх... Поле сірацела...  

О, мора, мора! Я пабачыў сяньня  

Цябе йшчэ першы раз на ўсім жыцьці.  

Які узрушаны прастор бязьмежны,  

Няма яму канца, няма і краю!  

Бурлівыя, разгневаныя хвалі,  

Як дальні гром грымяць, равуць, грукочуць,  

Аблізваюць пяшчаны бераг прагна.  

Плыве, змаігаючыся зь імі, вадаплаў.  

Ён разразае іх, карном прыціснуць хоча, –  

Яны-ж зь ягоных вырываюцца абдымкаў  

І ззаду вадаплава ня зьнікаюць...  

Як зьнятай збажыне пад ветрам не гайдацца,  

Так ня спыніць наплыву морскіх хваль!