Ноч топіцца ў сьнягох і ветравей скуголіць,  

Карозіцца мароз дзябёлы пад акном;  

Зіме скарыліся палі – а дрэўных гольляў  

Ня ўдасца ёй заслаць асьнежаным радном.  

А нас, жывых, – не адалець ніколі!  

Стаю ля ганку я. Пад зорным шчытам – дом.  

Я цемлюся ўгару, хоць вецер коле вочы,  

Шукаю зоркі той, што шчаснасьць нам прарочыць.