Ах, ці доўга, брацьце, будзем

Пад няволяю стагнаць?

Ах, ці доўга сваё шчасьце,

Сваю долю праклінаць?

Ці так цягам, як сягоньня,

Цярпець будзем мы бяду?

Ці ж нам горкая нядоля

Напісана на раду?

Жыцьцё нашае, нас, бедных,

Заганяных мужыкоў,

Горш за ўсякае стварэньне,

За сабак і чарвякоў.

Хоць мазольнымі рукамі

Ты працуеш кожны дзень,

Хоць у гэтай цяжкай працы

Сохнеш з голаду, як цень, –

Але твае жонка, дзеці

Хлеба просяць у людзей,

Але тваім жонцы, дзецям

Няма чым прыкрыць грудзей.

Ці мароз, ці сьнег вялікі,

Басяком бяжыш на двор,

Бо такая твая доля,

Такі яе прыгавор.

Калі часам дзе двузлотку

Зарабіў ты ў пана дзе,

Дык на чынш і на падаткі

Яе воласьць забярэ.

Ходь нам гэту зямлю-матку

Бог бясплатна дараваў

I плаціць чыншоў, падаткаў

За яе нам не казаў, –

Дый на гэта тут няомняць

І, як могуць, так дзяруць,

А пасьледнюю кароўку

За падаткі прададуць.

Хто тут вінен, разгадайце,

Ці тут Бог, ці чорт пракляты? –

Але толькі, што ні байце,

Самі ж многа вінаваты!..