Вясна. Сонца узыходзе,

        Сьвеце на зямлі;

Дух збудзіўся у народзе, –

        Усталі, пайшлі.

Ёсьць і працы, ёсьць і поту, –

        Спаць няма калі!

Дружна валяць на работу, –

        А ты, браце, сьпі!..

Сьпі, на сьлёзы і на гора

        Рукою махай;

Хоць зрабіў бы ты зь іх мора,

        А кажы: няхай!

Няхай тыя уставаюць

        Рана да зары,

Што свабодачку кахаюць! –

        А ты, браце, сьпі!..

Недастатак госьце ў хаце,

        З крыўдаў дух замёр;

Дзеці, жонка шлюць пракляцьце...

        Ты ж, як той тапор!

Дрэмле сошка, і адлогам

        Шнур ляжыць даўгі;

Ржа касу есьць над парогам...

        А ты, браце, сьпі!

Сьпі, а можа, хто заблудзе

        У твой бедны край

I цябе з душой разбудзе, –

        Крыкне: «Уставай!»

Ты на гоман той народны

        Паходню бяры

I другіх будзі з паходняй!..

        А мо лепей... сьпі?!