За тынам – сад.  

Бліжэй – бярозкі, –  

жывы ўспамін пра Беларусь.  

Дзяўчынка й хлопчык каля хаты  

на лаўцы вулкавай сядзяць.  

– Чакай! –  

Чуваць дзяўчынкі голас  

і голас хлопчыка:  

– Ня руш!  

Спыніўся я...  

Міэра ела, –  

а мова родная чутна!  

Усхваляваны, падыходжу:  

– Здарова, дзеткі!  

– Добры дзень! –  

Бярозак жвавых шум над імі  

нібы пацьвердзіў праўду слоў. –  

– А дзе татуня ваш і мама?  

– Пайшлі на працу. Дома – мы.  

– А што тут робіце?  

– Нічога.  

– Сказаў нам тата дома быць.  

– Хто-ж тата ваш? Латыш? Расеец?  

– Не, наш татуня беларус!  

...Ласкава зорыць сонца зь неба,  

галоўкі лашчачы дзяцей.  

– А вы чые і хто такія?  

– Я ні... ні... мы – беларусы!