Іду сьцяжынкаю, дрымотаю спавіты,  

Празь нівы хлебныя да коней на папар.  

Навокал дрэмле ўсё. Ноч. Сьпеючае жыта  

Мне сытым коласам пяшчотна шчыпле твар  

І ціха «шу-шу-шу» – калосьсямі шапоча.  

І шыр усю палоніць сьцішны шэлест-шум.  

Хіба абдымеш мора гукаў летняй ночы?  

Хіба разгоніш плынь узьнятых імі дум?  

Ды і бязь іх штоночы – зарава на небе.  

Што гэта? Раньняя зара?.. А мо' пажар?  

Што-б ня было, але ня кідай дбаць аб хлебе!  

...Вы, коні, блізка ўжо і блізка ты, папар.  

Я на начлезе. Стукат капытоў. Хрумстаньне.  

Агонь. Сябры мае. Звон путаў, ланцугоў.  

Эх, ноч ліпнёвая і конскае іржаньне,  

Эх, песьні звонкія маё, маіх сяброў!