Адцураліся вады – ці магчыма?! –

выспа небаў і аблокаў лагчына.

Адцураешся мяне – малайчына!

Ты мужчына. Ну а я? Я... жанчына?

Ты найперш. За табой Я зь вялікай.

Ты мой верш. Ты з усёй паспалітай –

сам адзін. Я адна супраць волі.

Заручыў ты маю волю з болем.

Твае мроі – пра нас. Мае мроі –

пра мяне і цябе. I даволі.

Хай ня маці, ня жонка прычынай,

а дзіця наша будзе – айчынай.