Навіс пасьцілкаю туман,

З імглы сатканы густа-густа,

Заслаў лес, поле і курган,

Паўзе да хат, як смоўж той тлусты.

І, быццам цяжкі грэх жыцьця,

На сэрца шэрай лёг жудою,

І яснасьць дум і пачуцьця

Прыкрыў, халодны, ён сабою.