Крозавы князь каханы,

з крывёю паэта шляхетнай,

слухаю апантаны,

маркотай Максіма санэтнай!..

Сьмелы пагляд самоты

мкнецца ў нябёсаў нэтры,

гукі тугі і ноты

вірыць бадзяжным ветрам!..

Ах, як пяшчотна, Божа!..

Як пазасьветава, сьвеце!..

Гожа – нябёснае ложа

ды на зямным дасьвецьці!..