Дзе б і праўда жыла, дзе б і доля цьвіла,

Не стагналі б дзе людзі над горам-бядой,

Сьлёзаў дзе б не цякло, кроў бы дзе не плыла, –

Паляцеў бы туды, паляцеў бы з душой.

I запеў бы там песьню, эй, думу сваю,

Нібы той салавейка у цёмным бары,

Каб той сьвет мяне чуў, як шчасьліва пяю,

Сьлёз ня лью, як цяпер, ад зары да зары.

Дый ня мне сьніці, пець аб шчасьлівых краёх:

Кругом бачу і сьлёзы, і кроў, і бяду;

Неспакойнай душой надарыў мяне Бог,

I з такой у магілу, напэўна, сыйду.

Пакуль волі ня ўбачу над роднай зямлёй,

Ці ж бы радасьцяй песьні азвацца маглі?

І пакуль буду бачыць, як плача брат мой,

Мне праўдзівага шчасьця ня знаць на зямлі.

Шуміць вецер, лісты абівае зь бяроз,

Абламляе гальлё, не цярпіць, а гудзіць.

Хто сьмяецца са сьлёз – сам прычынай тых сьлёз,

Хто ня ўмее будзіць – сам зато крэпка сьпіць.

Прэч з дарогі, мужык, абарванец ліхі!

Што? паноў не пазнаў са двара ты сваіх?

Ну, хамула, набок! а што? выйшаў сухі?!

Чорт ляціць, і крычыць, і быдляча ўсё, ўсіх.