Гэтых вочак ясны сьвет,

Постаць і аблічча –

Ах, зрабілі, што нясьлед:

Мучаць, вабяць, клічуць.

Як русалка, ўся яна

Пераменна, квола:

Вось зіяе, як вясна,

Раптам – невясёла.

Часам гутарку зачне

Ці пяе нясьпехам,

Потым гляне на мяне

І абдорыць сьмехам.

Яе ж погляд, яе сьмех...

Дзе ад іх мне дзецца?

Любіць сэрца... як на грэх,

Птушкай б'ецца ў клетцы.

Чую, кажа: не блажы,

Пакінь, міла, кпіны,

Калі любіш, дык скажы,

А не муч хлапчыны.