Вы, паны, мяне зь песьняй к сабе прызываеце, –

Майго люду апець справядлівую справу;

Рай, ніколі нясьнёны, вы мне адкрываеце;

Знайду, кажаце, ў гэтым і долю, і славу...

Шумна вецер пяе песьню дзікую, жвавую

Над зямлёй, зьлітай потам людскім і крывёю;

Не ганюся, паночкі, ой не, я за славаю:

Чую – доля ня ўзыйдзе мне сьветлай зарою.

Чую я, чуе сэрца маё жаласьлівае,

Душа ные, а болем здымаюцца грудзі:

Як радзіўся, ішло ўсё са мной нешчасьлівае, –

Не пацешылі ў смутку і добрыя людзі.

Мяне маці мая не пацешыла родная;

Над калыскай пяяла аб цяжкай нядолі;

Яе песьням зіма ўтуравала нягодная,

Віхар гэтыя песьні разносіў па полі.

Як падрос, дужы стаў, пазнаў сьвет, не пацешыла

Мяне моладасьць, поўная зводных надзеяў:

Холад, голад, бяду на маіх плячах вешала,

Ласк за гора сваё зь ёй ня бачыў нідзе я.

Не было для мяне на куце мейсца вольнага,

На маю беднату паглядала з насьмешкай,

У парозе было маё мейсца, бяздольнага,

За парогам калючкамі слалася сьцежка.

Не пясьцілі мяне ручкі дзевачак белыя,

Не шаптала мне слоўцаў сардэчных каханьне;

Як пустэльнік, забыты людзьмі, я дні цэлыя

Жыву так і маркочуся з раньня да раньня.

Як цыган той, па сьвеце век цэлы бадзяюся

Без прытоньня, бяз родненькай, цёпленькай хаткі;

Над чужой працай зь сіл маладых выбіваюся,

Сьветлай веры у будучнасьць нікнуць астаткі.

Так, паночкі, у будучу славу ня верыцца,

I пустых абяцанак мне слухаць няміла;

А што ў сэрцы маім і душы цяпер дзеецца,

Буду пець, громка пець, пакуль возьме магіла.

Буду пець не за славу, праз вас абяцаную;

Буду пець, бо люблю свайго краю паляны.

Буду пець, бо люблю сваю песьню загнаную;

Буду пець, бо мне дар гэты доляй пасланы.