Маці-зямля радзіла іх

Ад першых пацалункаў сонца.

Між зёлак леташніх, сухіх

Яны ў бары ўзышлі ў старонцы.

Шумяць шторазу весялей

Над імі хвоі аб прадвесьні,

І вецер штодня ласкавей

Іх песьціць і пяе ім песьні.

І хоць зімы відаць сьляды,

Яшчэ марозіць часам ночкай,

Ды больш не страшаць халады.

І верыш мілым сінім вочкам;

І любы так бясконца мне

Яны, з усьмешкай ціхай дзеці...

Пара іх, кволых, праміне,

Прайдуць яны, як ўсё на сьвеце.

Але ўжо мкне душа мая

У сіню даль, за пералескі,

І ў сэрцы ўсходзяць – чую я –

Тугі вясьнянае пралескі.