Патухшымі вачыма

Глядзіць на Божы сьвет

Стары, у крук сагнуты

Як голуб, белы дзед.

Пражыў на сьвеце многа:

Без нечага сто год,

За век пабачыў гора,

Нямала вынес слот.

Калісьці, да паўстаньня,

Рабіў, цярпеў прыгон...

К нямцом не раз віціны

Ганяў па Нёмне ён.

Меў сілу непамерну,

Здаровы быў, як мур,

Таму так жыва, зь песьняй

Арэ сын родны шнур;

Таму так – шчыры ў працы –

Будуе Край унук,

Адважны і бясстрашны,

Не пакладае рук.

А дзед жыве мінулым,

Таемным і глухім,

Гаворыць-бае казкі

Аб даўнім і сівым:

Пра войны, панства, войтаў,

Русалак і начніц, –

І хараством чаруе

Няхітры склад быліц.

Ды часта паглядае

За вёску ён... туды,

Дзе між бяроз пад крыжам

Спачыне ад бяды.

Ды хоць стары, а думку

Гадуе ўсё адну:

Хоць перад сьмерцю ўбачыць

Свабоднай старану.