З'явілася, і чую сіл крыніцу,

І думы незвычайныя мае, –

То боль жыцьця, то лёгкасьць сьмерці сьніцца,

І сэрца незнаёмае пяе.

Яна ж красой варожыць, чараўніца:

Як гады, віснуць косы з плеч яе,

А вочы з-пад павек – з-за хмар зарніца,

І тайнасьць складак вопраткі заве.

Атручан хмельным соладам каханьня,

На кліч таёмны йду без дум, пытаньняў

Вітаці сьветлавокую Лауру.

А з вуснаў шчырых рвецца ўжо санэт

Гучны, нібы віхор свавольны ў буру,

І радасны, бы ўлюблены паэт.