Люблю, не знаючы пуціны,

Ісьці празь лес, балота, гаць,

Мінаць квяцістыя нізіны,

Пад грушай ў полі спачываць;

Спаткаць між жыта крыж пахілы

І старца з хлопчыкам малым,

Звычай шануючы мне мілы:

«Дабрыдзень!» – прывітацца зь ім;

Прайсьці ўздоўж вёскі беднай, шэрай

З панурым радам сумных хат,

І думаць: як ты тут ні мерай,

А ў беднаце гаруе брат;

І напаткаць руіны ў полі,

Дзе мох на рэшце сьцен узрос,

І занудзіцца мімаволі,

Згадаць замчышча сумны лёс;

Не зразумець, чаму руіны

Ў сабе таёмны тояць жах,

І ці не сьветлы для Краіны

Відаць наперадзе ўжо шлях?