Дзесьці ходзяць твае ножачкі,

аб асфальт абцасік стукае,

на травы зялёнай ножычкі

ты іртом маленькім хукаеш.

У касе тваёй істужачка –

белы колер і чырвоненькі,

і сама ты быццам ружачка,

а ў руцэ тваёй балёнікі.

I бяжыш ты за прысадамі,

каля дзедаўскага хутара,

між Вялікднем і Калядамі,

як па сэрцы маім сутарга.