Мая Жанчына

ўсьміхаецца мне,

катуючы маё сэрца,

а сьлёзы й просьбы мае

яе злуюць,

а вачыма яна пасьміхаецца,

а рукамі гэткімі зграбнымі,

смуглявымі, далікатнымі й гатовымі

да пацалункаў – рукамі гэтымі

яна заціскае мой прагны да крыку рот.

Мая Жанчына – сымболь і паходня,

І дух, разьліты скрозь у сьвятле і ў цемры,

які вядзе мяне па жыцьці.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Паспрабуй

адабраць

у мяне

Жанчыну.