Да мяне зноў вяртаецца Бог,

Бог расы, камянёў і глебы.

Ён сябе для мяне зьбярог,

як зямлю зьберагае неба.

Ён па кроплі чырвоным віном

у мае наліваецца жылы,

ахінае шчасьлівым сном

і дае для палёту крылы.

Ды калі я часамі так

зануджуся, што сэрца рве мне,

ён прыходзіць і кажа: слабак,

стань мацней за агонь і крэмень!

I яму запярэчыць я

не знаходжу важкай прычыны.

Бог цікуе за мной здаля,

і найменьне яму – Жанчына.