Вельмі шаноўны пан Рэдактар!

Дару Вас крэйзаньнем сваім.

А гэта досі важны фактар –

Павінны вы згадзіцца з тым, –

Каб не пісаць звычайнай прозай,

А ўціснуць думку ў гучны «мэтр»,

Хоць розум кажа мне з пагрозай –

Ад дурня я на сантымэтр.

Ды ўсё ж хацеў бы мець надзею

(Мо шчырасьць гэтка пану ўперш),

Што добрым будзе пан суддзею

І не асудзіць гэты верш.

А прачытаўшы ўважна тыя,

Што я пры гэтым дадаю,

І прысудзіўшы: «не благія»,

Ў газэту зьмесьціць іх сваю.

Калі ж і ў мілы панскі кошык

Перападзе якая рэч, –

Не будзе крыўдна ні на грошык,

Хоць стоража шкадую плеч.

А нумар з творам маім першым

Сюды дайшоў – прыемны яў.

Але пара мне кончыць зь вершам.

Калі ж што лішняе сказаў,

Хай мне даруецца абмылка.

Затым з пашанай застаюсь

Ўладзімер, сын Адамаў, Жылка,

Па волі лёсу беларус.