Я пяю. Гавяду маіх вершаў

пасьвяць пастухі літаратуры,

сонца ім пячэ старыя плешы

рабаціньне сеючы па скуры.

Я іду. Імчаць па аўтабане

мудрыя машыны без шафёраў,

а тубыльцы па сваім экране

сочаць за работай сьветлафораў.

Я маўчу. Гумовая пакрышка

расьцьвітае кветкамі агрэсту

з дрэва ўпала мне на голаў шышка

утварыўшы акцыю пратэсту.

Я пішу. Працэс пісаньня словаў

не падобны на чытаньне іх жа;

Гэта, скажам, як бы сотні лёваў,

альбо пецяў, скажам, альбо грышаў

сталі есьці разам памідоры.

Зрэшты, я ня ведаю, навошта,

а вядома мне, што носіць пошта

прэсу, дзе ня пішуць пра мяне.