Да мяне заходзіць краля

з камплімэнтамі і без,

пахітоску пекна паліць

і танцуе паланэз.

Мы зь ёй двое пляжым віны

і вячэру на сямёх,

і нікога без даніны

не пушчаем на парог.

Мне знаёмы яе зубы,

яе вусны, яе стан.

Давядзе мяне да згубы

белай кралі халістан.

Я пяю для кралі гімны,

я ёй лускаю гарэх,

я зь ёй ціхі і нястрымны,

я зьдзяйсьняю зь ёю грэх.

Русы волас белай кралі

пстрыкне шпількай залатой,

і рассыплюцца каралі

пад настырнаю рукой.

Пояс чорны з дэрматыну

аб’яднае дзьве душы,

і па моры эратыну

паплывем, як па шашы.