Гляджу, як сытая бездапаможна,

кладзецца спаць людзкая грамада,

цалкам уся і паасобку кожны

пад гукі клазэтныя, дзе капае вада.

Заўтра ранак мухаморава-росны

будзе адсьвечваць на сьценах і дратах.

Прачнецца чалавечак зь мінай поснай,

блытаючыся ножкамі ва ўласных штанах.

Закруціцца векшай у клопаце абрыдлым,

і давай прытопваць пад розныя дудкі,

слухаючы блеф кабінетнай дылды,

дзелячы жыцьцё на шэрыя суткі.

А ранак разьліецца ў дзень галубіны,

у шэпт лістоў і мурашыны бег,

у слодыч ранетную і пыл руінаў,

вераб’ём шыбаючы з-пад родных стрэх.