Я іду пад чорным парасонам,

чорны гальштук, чорны гарнітур.

Чую за сьпіной гудкі клаксонаў

і машын напорысты алюр.

Пад нагамі сьцелецца бетонка,

веснавое сонца нада мной,

праваруч мяне сьмяецца звонка

дзеўчынёшка а чорнаю касой.

Высыхаюць хутка тратуары

і бралі высотных камяніц,

і гарыць прываблівасьць на тварах

у сустрэчных дзёрзкіх маладзіц.

Разьмяняць рубель на карамелькі

па-суседзку ў краме я прашу

крамшчыцу віхрастую. З бутэлькі

піва п’ю, а потым – саграшу.

Потым зноўку спорны дождж пральецца,

потым я напару з маладой

дзеўчынёхай, што заўжды сьмяецца,

можа быць, што весела са мной.