Цяжка! Доўга! Брудна!

Я - не Я, мяне

Гучна і паскудна,

Цягнуць па чарзе.

Крык! Паплачу! Скудку?

Ці забыцца сном.

Кат талочыць трубку,

Пад маім вакном.

Навальніца. Вецер.

Ноч псавала зрок.

Я сяджу як сьмецьце,

Узяты пад замок.

Заўтра будзе сонца,

Будзе люд шалець.

На мяне бясконцай

Злобаю глядзець.

Кат завяжа вочы,

Я шапну: - Бывай!

Кат мне прабармоча:

- Там мяне чакай!

Час раптоўна скончыць,

Свой імклівы бег.

Тут, на гэтай плошчы,

Помер чалавек!