Каханьне бяз рэтушы, голае, галоднае,

за кратамі ў камэры альбо на прадоле,

каханьне пад прыцэлам, сырое, падкалоднае,

цяжкае, нібыта царкоўная жырандоля,

каханьне маё прышлае, імгненнае, тутэйшае,

я нацкую на плоць тваю лягавых маёй жарсьці,

я расьпішу цябе прыгожымі і дзёрзкімі вершамі,

ня дам табе спакою да самай нашай старасьці.

Пакуль я буду лёгкімі сіпець на цэнтрале,

абкураны і добраю, і дрэннай табакай,

хадзі сабе сьмела ў памаранчавай залі,

зусім ня так, як ходзіць камандзір перад атакай,

але як толькі выйду я, як толькі я звольнюся

з турмы, дзе забіваюць павольна і ўпэўнена,

мы паплывём з табой у белым  ад полюса да полюса,

мы станем любіцца і слухаць Ленана,

мы будзем, як дрэвы, што мной пасаджаны

за тысячы дзён да вершаў і славы,

мы будзем добрымі індыйскімі раджамі,

будзем языкамі пякельнай лавы,

мы будзем вылівацца з кратэраў гневу,

з каналаў нянавісьці да акупанта,

мы зьнішчым яго нашым гімнічным сьпевам,

а рэшткі змыем з дапамогай гідранта.

I толькі потым, пасьля мы зоймемся каханьнем,

мы будзем вырабляць – о Божа! – такія штукі

што адшукаюць нас, магчыма, позьнім раньнем

і целы яшчэ цёплыя возьмуць на рукі.