Песьні мае, песьні!

Смуткаў маіх дзеці,

Калі ж вам час прыйдзе

Весела запеці?

Ой! сваю ды з вашай

Роўну долю бачу:

Плачаце вы, песьні,

І я з вамі плачу.

Хацеў бы вас, песьні,

Зрачыся, пакінуць, –

Сілачкі ж мне мала,

Буду ўжо так гінуць.

Выплакаў вас сэрцам,

Высьніў вас душою,

Б'ючыся зь нядоляй,

Б'ючыся зь бядою.

I цяпер за мною

Ходзіце вы ўсюдах –

I вясной патраўцы,

I ўвосень па грудах,

Па сьнягу зімою,

Па загонах летам;

Вы мяне спазналі

З горам, зь людчым сьветам.

Шмат чаго нагналі

Мне ў душу смутную,

I йшчэ знаю, знаю,

Шмат чаго пачую.

І так мне здаецца,

Колькі ні тужыці,

Са мной вы, я з вамі

Вечна будзем жыці.

Толькі, мае песьні,

Смуткаў маіх дзеці,

Калі ж вам час прыйдзе

Весела запеці?!