Ты ўсё яшчэ прывабная,

і ціхая, і здольная,

таемная і зграбная

па-свойму, і свавольная.

Але і новай рысаю

твой позірк перакрэсьлены.

І штосьці непамыснае

глядзіць зь цябе нявесела.

Пакінь жа ўсё, што зроблена

ня так, як бы хацелася.

Жыцьцё ня любіць згорбленых,

яно спрыяе сьмеласьці.

Падай мне рукі-рэчанькі –

я патану ў іх вуснамі.

Мы станем недарэчнымі

і крышачку распуснымі.

I ты часьцей задыхаеш,

і мне ўваччу зацемрыцца...

Старыя душы выхрысьцім

і ў новыя абернемся.

I зноў у крузе сонечным,

крыжуючыся ў свастыку,

мы стомімся, як гончыя,

мы зафіксуем пластыку.

Над намі водар аеру

ўсплыве, засьцерагаючы

ад бліскавіцы карнае

і перуноў канаючых.