Вітамінныя хлопчыкі дбаюць пра ўласнае цела,

мінэральную п’юць і ня паляць зусім цыгарэт.

Ім яшчэ па-сапраўднаму ў гэтым жыцьці

                                                                     не балела,

ім яшчэ не карцела аднойчы пайсьці

                                                              ў іншасьвет.

I таму яны сёньня тусуюцца ў белай альтанцы,

дзе патроху пляткараць увогуле і ні аб чым,

прагназуючы прышласьць, тасуточы ўласныя

                                                                              шанцы,

і блефуючы роспачна-доўга пад небам начным.

Хай жывуць вітамінныя хлопчыкі мірна і ціха,

так жывуць, каб ня ведаць пра божы і д’яблаў

                                                                              прысуд,

ну, а мы, стырнавыя, мы будзем змагацца,

                                                                       як дыхаць.

Нам аддзячаць пасьля апалёгіяй нашых пакут.