Вось і ты, маладая, молада

пакідаеш мяне на прэч,

наталіўшыся ўзахап з голаду

спрытам рук маіх, сілай плеч.

Пакідаеш, а я, нявыпіты,

буду днець, як пушчанскі зьвер,

і са мной мой дзяржаўны скіпэтар,

і пажадлівы дух папер.

Пакідаеш, а мне ня бачыць бы

ўсіх астатніх, адно каб ты,

і каб разам і неабачліва,

геніяльна і без лухты.

Пакідаеш... Ты вельмі юная,

ты на іншай глебе расьцеш,

і таму наша міні-вунія

разьвітальны стварыла верш.

Ах, турчанка мая баўгарская!

Ах, дачка Тахтамыша, – кроч!

Мне шкада, што карона царская

да тваіх не пасуе воч.