У пакоі маім альвасы

не цьвітуць, але гэта не

азначае, што я тым часам

не аматар кветак. У сьне

мне зьнўляюцца краскі лета

залацістых паўвыспаў. Там

гэтаксама, як тут, гарсэтна,

і хапае працы рукам.

Там шыпшыняцца плошчы. Пушчы

каранямі ўрасьлі ў базальт,

а ў каньёнах, зарослых плюшчам,

рязьліваецца нейчы альт.

Сьніцца мне пра сады, дзе ружы,

дзе язьмін і блакітны бэз;

сьніцца, што, малады і дужы,

з маладою я п’ю шартрэз;

сьняцца сны-паралелаграмы,

кубаэльфадратызмы дзён;

сьняцца травы, адсутнасьць хамаў;

сьніцца дзедаў ляжак-услон;

сьняцца моры, лясы, бязьлюдзьдзе,

толькі я ў зеляніне гор;

сьніцца ўсё, што было й што будзе;

сьніцца мне: я ляту да зор.