Маіх вачэй расчыненыя форткі

глядзяць у сьвет, дзе восень і дажджы,

дзе лістапад у жоўтыя абгорткі

паапранаў шурпатыя глыжы,

дзе не знарок, а больш па завядзенцы

узад-уперад ходзіць паміж дрэў

зьбялелы промень восеньскага сонца,

які душы, на жаль, мне не сагрэў;

і дзе няма ўжо буйства белых красак,

а толькі сум півоняў ды жарства,

на хутары пустым шаленства масак

і непатрэбства думак пра дзяржстрах.

I ўсё ж люблю лістоты жоўты прысак,

бурштынавыя вочы сонных зьмей,

таемнасьць соваў і адкрытасьць плісак,

ну і, вядома, крышачку – яюдзей