Сястра мая, шэрая яшчарка,

ня бойся маёй далані,

я брат тваіх вымерлых прашчураў,

а больш я ня маю радні.

Я неба ня прагну высокага,

сястра, я люблю спачываць

на ўскраіне поля шырокага

і песьню пра волю сьпяваць.

Люблю я згадаць пра мінуўшчыну:

жытнёвыя мэндлікі ў рад,

гліняны спарыш з хлебнай гушчаю,

і пожня, і сьлёзы, як град,

пажары, грымоты і печышчы,

і побач з ральлёю – дзірван,

і сымбаль крывіцкае вечнасьці –

амшэлы жвіровы курган.

I памяці гэткай, о шэрая,

ніколі ня збыцца мне, не!

Жыву я зь вялікаю вераю

на круглым маім валуне.