Ты плывеш са мною побач

у натомленай прасторы

паміж дрэў экстравагантных

у чырвоных каптурах.

Кроны дрэваў прагнуць глебы,

чарназёму, глею, глейсу;

дрэвы мусяць размнажацца,

а таму штогод увосень

лістападам, лістападам

заварожвае прастору.

Дык плыві, мая сяброўка,

побач я, і мы жадаем

гэтаксама плоднай глебы,

а яшчэ – пяскоў гарачых,

а яшчэ - блакіту неба,

мора сіняга і сонца

многа-многа, і салодкіх

кавуноў, мундэраў, вішняў,

каб у соках садавіны

і гародніны знаходзіць

падтрыманьне нашым сілам.

Мы жадаем больш, чым дрэвы,

мы жадаем плоду, плоймы

самых розных штучак дзіўных.

I ня дзіва: мы ж з табою

прыналежым да людзкога

роду-племені, а гэта

значыць, што, акром зямліцы,

трэба нам азону, волі,

каб маглі мы плод здаровы,

чысты, крэпкі, без каросты

данасіць да свайго часу.

Ах, сяброўка! Плаўна, плыўна,

мы плывём з табою ўпрочкі.

Мы кахаемся, як людзі.

Львы прыгожыя ня могуць

так кахацца, вось і мала

іх на сьвеце, львоў прыгожых.

Дай жа мне, маё прыняўшы:

выйдзем разам з акіяну,

станем сохнуць на ўзьбярэжжы

нашых стомленых пачуцьцяў.

Суму актаў мы завершым

актам паглынаньня ежы.

Як звычайна, будзе многа

птушкі, рыбы і мучнога,

кавы, чаю, вінаграду,

крыху лёгкага віна.

Мы адновім вашы сілы,

пульхнасьць нашых вуснаў, губак,

каб злучыцца зноў і разам

наша ўсё пачаць спачатку.

Дык плыві, мая сяброўка,

побач я, і мы жадаем.