Відэліц у мяккіх тканках,

Псуе мае кволыя рухі.

Вяроўкай зьвязаныя рукі,

Ляжаць на прыступках альтанкі.

У танках танкісты хаваюць,

Думкі, жыцьцё і заробак,

Сотні зялёных каробак,

У пошуках цэляў блукаюць.

Страчыць кулямёт па салдатах,

А мяне непакоіць відэліц,

Ён не дух, не шахід і ня немец,

І таму б хвалявацца не варта.

Чырванее мая ягадзіцца,

Ты сыйшла і не выцягнеш раптам,

Сталовую гэту прыладу,

З майго занядбанага заду!