Прагінае вецер кроквы.

Мёртвы сьнег пластае дах.

Пуста. Гулка.

Крыкі, крокі

У завеяных палях.

– Мама, хто там?

– Сьпі. Нікога.

Вецер... Сьнег...

– Зірні ў вакно:

Ваўкалак!

– Пабойся Бога!

– Нехта ёсьць усё адно!

Крык.

– Ты чула?

– Падалося...

Стрэл.

– Ты чуеш?

– Гром...

– Зімой?

Мама,

Мама, ён галосіць!

– Гэта сьцюжа, хлопчык мой.

Кожнай дошкай стогне хата.

Клямка бразгае сама.

– Мама, страшна...

Дзе наш тата?

– Тата ў горадзе...

Зіма.

Пуста. Гулка.

Крыкі. Крокі.

Зноўку стрэл. I крык.

I ціш.

Лесьнічоўка. Край далёкі.

Шлях далёкі. Сьнег глыбокі.

Дні.

Гады.

Стагодзьдзі.

– Спіш?

...Ён заснуў, нібыта згінуў.

Ваўкалак трубіў у рог.

Раніцою вецер кінуў

Шапку бацькі на парог...