Сядзеў панура,

Згорблена,

I раптам – песьня горлам.

Скакаў табун, таптаў палын,

Шакалы вылі сьледам.

Ніхто ня ведаў –

Што акын.

Ды ён і сам ня ведаў.

Сьвістала і хрыпела

Жалоба і вуда,

Як з крана зьіржавелага

Гарбатая вада.

Нібы замоваю лячыў,

Сьпяваў.

Пра ўсё.

Нічога.

Была

За песьняй

Далячынь.

Пустэча.

Стэп.

Дарога.

Турысты пырскалі:

– Выцьцё...

– Саліст ансамбля «Пэнсія».

Адна дамбра. Адно жыцьцё.

I сьмерць адна. I песьня.