Чорнай постацю Дарта Вэйдара,

З сапеньнямі жарснымі, хрыпамі.

Андрэй Хадановіч крэйдаю,

Малюе на дошцы літары.

А дзявочая аўдыторыя,

Глядзіць на айца Хадановіча.

І марыць каб лёса гісторыя,

Расьсяліла ўсіх па Ждановічах.

Сапіць Хадановіч ля дошцы,

Студэнткам сапеньне што вера

Каб потым у ночы на ложку,

Палохаць сваіх кавалераў.

І я быў спужаны аднойчы,

Аж цяпер калатун нібы трасца!

Навошта? Скажыце, навошта?

Сапсаваў ён дзявочую масу?

І так з кожнай адэпткай філфаку,

Калі хочыцца блізасьці ўночы.

Не дзяўчына з табою па сапу...

А паэт і прафэсар, вобшчым.