Дождж і сьлёзы на твары.

Ноч гатуе гарбату.

Недзе за Менскам пажары,

Ідуць да Менска атрадам.

Танкі, салдаты і дзеці,

Рады парадам на плошчы.

Я свае косьці ў пакеце,

Вязу на аўтобусе ў Рошчу.

Мёртвыя вуліцы Менска,

Схаваныя дымкаю сьвята.

Тонкай, празрыстаю лескай,

Горла сьціскаюць заўзята.

Шэрым вільготным натоўпам,

Людзі са спальных раёнаў.

Крочаць дамой у катакомбы,

Глядзець «трапіканак» і «клонаў».

На ціхім прыпынку ў Рошчы,

Са мной павітаецца Колас.

І я дачакаўшыся ночы,

Як цень сігану пад аўтобус!