Заходзь у мой дом, чалавек!

Знаёмы ці проста прахожы.

Ня бойся мяне патрывожыць,

Заходзь у мой дом, чалавек.

Нараніцы, днём і ўначы,

Заходзь у хвіліну любую;

Як ёсьць што сказаць – памяркуем,

Няма што сказаць – памаўчым.

Заходзь, чалавек, да мяне,

Зь бядою заходзь і турботай,

I проста, калі захлыне

Ў натоўпе людскім адзінота.

Заходзь, чалавек, у мой дом!

Мы нешта прыдумаем разам,

Быць добрымі – наш абавязак,

Заходзь, чалавек, у мой дом.

Так верш я скляпаў. Неблагі...

Ня горшы з усіх маіх вершаў.

Ды гэта, як кажуць, АКТ ПЕРШЫ.

А вось

            АКТ ДРУГІ.

Стук у дзверы.

– Хто там?

– Незнаёмы. Адчыніце...

– Хто там?

– Незнаёмы.

– Што вам трэба?

– Мне ад вас?.. Нічога.

– Ну тады ідзіце сабе з Богам.

– Як жа так... Някляеў вы?

– Някляеў.

– Ведаеце хто я?

– Не ўяўляю.

– Я чытач. Я верш у вас знайшоў,

Вы там напісалі:

Днём і ноччу,

Хто захоча і калі захоча,

Хай ідзе да вас.

                           Вось я прыйшоў.

– Кіньце жарты.

Ноч.

Не адчыню.

– То навошта верш вы напісалі?

– Вы вар’ят!

– Дык вы пажартавалі?

– Слухайце, я зараз пазваню,

Каб па вас зь міліцыі прыслалі!

– Вось як... То бывайце...

                                          Я дарма

Кожнай кропцы ў вершы вашым

                                                        верыў...

«Што ж рабіць?»

                             Я адчыняю дзьверы,

Толькі там нікога ўжо няма.

Мо здалося ўсё мне?

Я стаяў,

Думаў пра кароткую размову.

Нехта ж быў...

                        I нехта майму слову

Верыць перастаў.