Бязьлітасна зязюля кукавала

Кароткі век.

«А колькі гэта –

Мала?..

I колькі – шмат,

Калі зьвініць у росах

Таемны цуд жыцьця,

Людскога лёсу.

Ён – лістапад.

Ён – вецер угары.

Ля вуснаў – вусны любай.

Хай ён горкі! –

                          Яго спазнаўшы –

Нерушна замры

Пад промнямі

                        сваёй

                        шчасьлівай

                        зоркі!

Ты не стары пад ёй.

Не малады.

Жывы.

Жывеш!

              Таму ўначы і днямі

Жыцьцё сваё лічы не на гады –

На зробленае

Гэтымі гадамі.

Бо можа стацца,

Небасхілу ля,

Дзе на дыбы

                       ўстаюць зямныя коні,

Ты будзеш верашчаць,

Як немаўля,

Хоць і дапнеш

Да сівізны на скронях...»

Так сьцешваў я сябе...

Ды толькі слоў,

Каб супакоіць сэрца, –

Не хапала...

Упартая,

У лесе зноў і зноў

Кароткі век зязюля кукавала.