Натрасі мне яблыкаў, мама, з той маладой
яблыні, што расьце ў нашым садзе шостая ад дарогі.
Чыстыя мае лісты.
Мае мары і жаданьні.
Быццам сад на скрыжаваньні,
Нечаканы і густы.
Я блукаў, мая мама, па асьнежаных далях
паўночных, дзе ня бачыў ні яблынь, а часам ні нават
дарог, і начамі мне сьніліся ранкі над рэчкай
Гярвяткай і ў восеньскім садзе, маладым нашым
садзе, баваўняныя, цёплыя, бы малако, туманы.
I ўтрапёна, у зьдзіўленьні
Я глядзеў за далягляд:
На пажарышчах, каменьнях,
Скуль там сад?!
Мне шчаку казыталі галінкі той яблыні, мама, і
ў далонь маю – росны! – падаў яблык – празрысты
да самых зярнят! Я шчасьлівы быў, мама! Я дзяліўся зь
сябрамі ім, мама! Я дагэтуль ня ведаў, што зь сябрамі
дзяліцца можна так успамінамі, каб хрумсьцелі, як
яблык, яны.
З чатырох канцоў Зямлі,
З чатырох дарог сусьвету
Я вяртаўся ў сьветлы гэты
Сад, як яблыні цьвілі.
А штодзень на зямлі мы нялёгкай займаліся
справай, і – далёка – у кожнага быў свой сад, быў
свой лес ці рака, і ў кожнага – мама, а ў каго й не
было ўжо мамы, – усё роўна, здавалася, мама жыла
яшчэ, мама была.
А пасьля
З краёў, дзе Мекку,
Неразумны, я шукаў,
Я вяртаўся...
Чалавека
Я у садзе сустракаў.
Людзі дрэвам падобныя. Тым, што людзі і дрэвы
сьмяротныя, а галоўнае, тым, што карэньні – у роднай
навечна зямлі! Людзі – птушкам і рыбам, дрэвы – к
веткам і травам падобныя, мы, жывыя, падобныя –
усяму, што жыло і жыве.
I пытаў я Чалавека:
– Хто такі ты? Хто такі?
Што, скажы, мы ўсе
спрадвеку?
Можа, мы – вартаўнікі?
I – адзінае семя, што зь бяздоньня вякоў
прарастае: людзі, дрэвы і кветкі, птушкі, рыбы,
зьвяры, – мы – спляценьнем карэньняў, намаганьнямі
рук, намаганьнямі крыл, плаўнікоў і галін, учапіўшыся
ў неба, над цемрай і сьмерцю трымаем Зямлю!
I як наша апраўданьне,
I як наша права жыць,
На сусьветных скрыжаваньнях,
На пустэльных скрыжаваньнях –
Сад шуміць!
