Навала – лічы – аблава

Зацьміла зьнянацку сьвет.

Над вухам грыміць дуплет:

Ва ўсім вінавата Клава!

У Клавы пагляд яскравы:

Ня жміндзіцца, бач, кума.

На блузцы яе кайма

Калышацца зьлева ўправа.

У Клавы ня толькі крама

Люстэрку нясе фасон,

А радзяцца Фа і Соль –

Суседкі па нотнай раме.

У Клавы няйнакш пастава

Зьвядзе й барана на зман.

Ратунку! I сам баран,

Варушыш губамі: Кла-а-ва...

У Клавы з усіх старон

Лісты, а да іх прыпіскі,

Ды творцы прыпісак зь піскам

Лавілі, аднак, варон.

У Клавы свае падставы

Знайсьці ім надзейны спрат.

Драпежна блішчыць карат

Яе безнадзейнай славы.

У Клавы сьпяваў гуляка,

На пальчыках лашчыў лак,

Ды хляснуў спакусны гляк –

I пляжыць пакос сабакам.

У Клавы пустая лава:

На покуць ня ўсадзіш грэх.

Казаў невідушчы грэк

Чакай – і здабудзеш, Клава!

У Клавы анёл на плечы

Ня крылцы – а шэпты склаў.

Ён склеіць асколкі шкла,

I кветку распусьціць глечык.