Адгэтуль на сотай вярсьце

Вільготнае сушыцца сонца.

Радзімцы да шыбы няўсьцерп:

Сьпякотна жадае вайскоўца.

Заскочыць – няўжо?! – шалапут.

Пагон прыкамечаны. Жарты.

Анёл ёй на вушка шапнуў...

Цыганка нагледзела карту...

Ня ведае зух-лейтэнант,

Што мае Сусьвет перашкоды.

Расквеціцца ордэн, як бант!

А ордэн – і ў шклянку ня шкода!

Анёл не ўздымае трубу,

А шэпты ня весьцяць трывогу.

Яе абвяшчаюць з трыбун,

А сьлед – як раса за травою.

Навошта ім прага засад

I лішняя ярасьць пагоні.

Ды падае зорка за сад,

А трапіць магла на пагоны.