На чым сьвет кленучы,

Сьвет ня зьлепіш праменьчым.

Бразнуць моўчкі ключы

I паслабяць раменьчык.

Шлях патроху цямнеў,

Покуль побач аралі.

Толькі ў зімняй цане

Шляху сьнежны арнамэнт.

Ах ты, сад-далягляд,

З павалокаю вока.

Хто каму далягаў? –

Спавіла павалока.

Расшпіліўся каўнер.

Ліст палае і згіне,

I яго не кране

Сэнс «ад гімна да гімна».

Западае ў пасьцель

Не адпешчаным цела,

Каб забыцца пасьпець

На таго, што хацела.